عبرت چه واژه زيبا اما غريبي است !

شنيدم آنان كه از گذشته خود عبرت نمي گيرند چاره اي جز تكرار آن ندارند و آنجا بود كه فهميدم چرا زندگي ما تكراري است .

اگـر كسي مـــرا خواست بگوييد رفته بـاران ها را تمـاشا كنـد

و اگـر اصـرار كـرد بگـوييد بـراي ديدن طــوفان ها رفته است

و اگر باز هم سماجت كرد بگوييد رفته تا ديگر برنگردد.

چندين و چند سال پيش يه روزي مثل امروز ، دم دماي ظهر بود كه يه دختر كوچولوي ناز نازي و ماماني به دنيا اومد و اسمش رو گذاشتند دريـــا.

اين اسم گذاشتن من هم حكايتي داره جالب كه بماند!

مهم امروزه كه يه فصل تازه از زندگيم شروع شده ....

باز هم يه شروع ديگه! 

عمر ما دُر گران است تو ارزان مفروش

ورنه جبران نكني تا به ابد خسران را

باران نمي شوم كه نگويي:

با چه منتي خود را بر شيشه مي كوبد تا پنجره را باز كنم و نيم نگاهي بيندازم.

ابر مي شوم كه از نگراني يك روز باراني هر لحظه پنجره را بگشايي و مرا در آسمان نگاه كني ....

هميشه تصور كن توي يه دنياي شيشه اي زندگي مي كني

هيچ وقت به سوي كسي سنگ پرتاب نكن چون اول دنياي خودت ميشكنه....

دشوارترين باور، پذيرش باطل بودن حقي ست كه هستي خويش را به پاي آن ريخته ايم....